Auto Art Contest 2006 ที่สหรัฐอเมริกา

และแล้วฤดูใบไม้ผลิก็มาถึงและนั่นก็เป็นเวลาที่หญ้าเขียวขจี กล่องรับจดหมายเข้าของ Auto Art มีอีเมลภาพดี2ไซน์ยานยนต์ใหม่ๆ อันน่าสนใจจากหลากหลายบริษัททั่วโลก แม้เทคนิค วัสดุอุปกรณ์และดีไซน์จะต่างกันทว่าสิ่งหนึ่งที่ปรากฏอยู่ในทุกผลงานคือ ความคิดสร้างสรรค์ ดังเช่นปีก่อนๆ เราแบ่งการเข้าประกวดในปีนี้ออกเป็น กราฟฟิกรถยนต์เชิงพานิชย์

กราฟฟิกดีไซน์หุ้มรถยนต์ กราฟฟิกรถแข่ง กราฟฟิก Street Art และกราฟฟิกรถส่งของร้านค้า คณะกรรมการตัดสินต่างต้องทำงานหนักเมื่อพบว่าผู้เข้าประกวดที่น่าจะเป็นผู้ชนะนั้นมีจำนวนไม่น้อย เรามอบให้ ไบรอัน “

เดอะ บรัช” บริสกี้ เป็นหัวหน้าคณะกรรมการในการตัดสินปีนี้ บริสกี้เป็นเจ้าของโคโคนัท แจม ไซน์ แอนด์ ดีไซน์

และ ออโต้กราฟ คัสตอมส์ ในแอดัมส์ เบซิน นิวยอร์ก โดยมีบ็อบ คัดซิโล เจ้าของเซาธ์พอว์ ดีไซน์ ในไอรอนดีคอยท์

นิวยอร์ก และสตีฟ แมกแนนติ เจ้าของ เดอะ ไซเนอรี่ ในรอสเตอร์ นิวยอร์ก เป็นกรรมการร่วม
เมื่อการตัดสินผ่านพ้น บริสกี้ให้ความเห็นไว้ดังนี้
“การประกวดครั้งนี้เป็นการเปิดมิติการรับรู้ครั้งใหญ่ของผมผมออกงานเทรดโชว์มาก็มากเป็นครูสอน

และร่วมสัมมนาเรื่องการออกแบบหัวจดหมายมาแล้วไม่รู้กี่ครั้ง ก็คิดว่าตัวเองรู้ว่าอุตสาหกรรมนี้กำลังมุ่งหน้าไปทางไหนยังไงผมเข้าใจว่าเทคโนโลยีดิจิตอลมีอิทธิพลต่องานแนวนี้ยังไงแต่ไม่ได้คิดไปถึงขนาดที่ว่าเทคโนโลยีดิจิตอลจะมีบทบาทมากขนาดนี้ ผมเชื่อว่าการออกแบบที่ดีก็ต้องได้ผลงานที่ดีไม่ว่าจะออกแบบด้วยเม้าส์ ปากกาที่ทำจากขนสัตว์ มาร์กเกอร์ หรือดินสอเบอร์สองและผม สตีฟ และบ็อบ ต่างรู้สึกทึ่งกับคุณภาพของงานที่ส่งประกวด โดยมีอยู่ 3 ชิ้นที่ใช้เทคนิคการลงสีแบบ “ดั้งเดิม” ไม่ใช่ว่าเทคนิคนี้ไม่ดี แต่เรารู้สึกตื้นตันที่ผู้เข้าประกวดบางคนนำ “ทุกกลเม็ดในตำรา” มาใช้ซึ่งมันสะท้อนออกมาในรูปของงานที่ประกอบไปด้วยจินตนาการ พื้นผิวหลากหลาย ส่วนโค้ง แสงและเงาหลายระดับ สีสันเต็มสเป็กตรัมและกราฟฟิกทับซ้อนที่พูดมานี้ผมไม่ได้หมายถึงหายนะของวงการและก็ไม่ได้บอกว่าผมไม่เชื่อใจเทคโนโลยี ผมพูดเพื่อให้เห็นว่าทักษะในการใช้ระบบดิจิตอลช่วยในการทำธุรกิจป้ายนั้นก้าวหน้าขึ้น และเราทุกคนต้องกลับไปทำความเข้าใจเรื่องความสำคัญของพื้นที่ว่างรอบๆกราฟฟิกหลัก การเลือกพื้นผิวกราฟฟิก การใช้สีให้น้อยที่สุด และเหนืออื่นใด กราฟฟิกนั้นต้องอ่านได้ (การโฆษณามีประสิทธิภาพที่สุดก็ต่อเมื่อเห็นแล้วอ่านออก) เอาเป็นว่าเรา 3 คนยึดบทความของดีแลนเรื่อง “เวลาที่อะไรๆ ก็เปลี่ยนไป” ในการตัดสินครั้งนี้ก็แล้วกัน” พูดจบ กรรมการทั้ง 3 ก็หยิบผลงานที่ได้รับรางวัลชนะเลิศแต่ละประเภทโดยที่ผลงานอีกหลายชิ้นได้รางวัลลดหลั่นกันไป