อารยธรรมความเจริญบนผืนโลกใบนี้ ล้วนแล้วแต่มีพัฒนาการ มีรากเหง้า มีที่มา มีจุดกำเนิดของมัน
      ป้ายอิเล็กทรอนิกส์ขนาดใหญ่ยักษ์ ที่กำลังฉายภาพยนตร์โฆษณา ด้วยภาพเคลื่อนไหวสมจริง สีสันหลายล้านเฉดสี และเสียงอันดังฟังชัดกึกก้องไปทั่วบริเวณ หรือแม้แต่ป้ายโฆษณาที่แอบซ่อนกลไกไว้ภายใน สามารถทำให้ป้าย 1 ป้าย พลิกภาพโฆษณาสินค้าออกมาได้อีกหลายๆ ภาพ ดั่งร่ายมนตร์
      ซึ่งหากแกะรอยลงไปลึกๆ แล้ว จะพบว่ามันมีพัฒนาการมาจากแผ่นป้ายโฆษณาธรรมดาๆ และที่ต้องทึ่งมากไปกว่านั้นอีก คือ ป้ายโฆษณาทุกป้าย ไม่ว่าจะขนาดใหญ่หรือเล็ก ล้วนเกิดจากการวาด ขีด เขียน ระบายสี ของสองมือมนุษย์ที่มีหัวใจรักใน “ศิลปะ” ทั้งสิ้น หาใช่เกิดจากคอมพิวเตอร์หรือเครื่องพิมพ์อันทันสมัยเช่นปัจจุบัน
      ย้อนวันเวลากลับไปเมื่อ 50 ปีที่แล้ว สมัยยุคทองของงานศิลปะวาดเขียนเฟื่องฟู และเป็นต้นกำเนิดของงานป้ายโฆษณา ที่มีอิทธิพลต่ออุตสาหกรรมภาพยนตร์ และอุตสาหกรรมโฆษณาในเวลาต่อมา รวมทั้งกลุ่มคนรุ่นใหม่ที่สนใจหยิบงานสไตล์เก่า แก่ แต่ “เก๋า” มาปัดฝุ่นใช้ในงานโฆษณายุคดิจิตอลเรียกว่า Retro style never Die